KENDİNDEN GELEN

Bıçak gibi keskindi karanlık

Kanatır ve acıtırdı kör

Kar

Yağmur

Güneş ya da

Siyah

Varoluş

Yok oluş üstelik

Fark yok

Bıçak gibi keskindi karanlık

Kanatır ve acıtırdı sağır

Ritm ne de

Ses seda

Kayıp

Üstelik ne koku

Ne dudak

Zifiri karanlık kara

Bıçak gibi keskindi karanlık

Kanatır ve acıtırdı sonsuz

Kendi içinde mahkum

Hem korkak kendi içinde

Hem de cesur

Alışık bir de

Bıçak gibi keskindi karanlık

Ve kesti kendi göbeğini

Kanadı 

Doğurdu kendi ışığını

Bir küçük bebek gibi 

Gülümsedi ışık

Gülümsedi büyüdükçe

Ve büyüdü gülümsedikçe 

Kendi güneşini doğurdu karanlık

Barış...

GÜNAYDIN

Ölüm mü sessiz
Yoksa
Sessizlik mi ölüm
Günaydın gece
Ben yine sana uyandım


Barış...

BİR SABAH SENİ ÖZLEDİM

Bir sabah seni özledim sevgilim

Bir sabah özledim

Ve belki gelir dedim geceden

Bir sabah seni özledim sevgilim

Bir sabah özledim

Ve yeni bir güne saldım kokunu

Kaldırıp attım -miş’li geçmiş zaman tablolarını

Gökyüzüne boyadım duvarları

Gül rengi şarapla doldurdum küveti

Günlerin biriktirdiği hüznü atman için

Papatyadan beyaz vücudundan

Türlü çiçekler diktim bahçeye

Yeni güneşle açan

Mucizevi bir ruhla topraktan fışkıran

Şimdi bin pencereli evimde

Bin çift gözle bekliyorum seni

Bin bir türlü kuş topluyorum

Şarkılar söylesinler diye sana

Sarhoş gülücükler çalıyorum meyhanelerden

Öpücükler biriktiriyorum

Gece kumbaramda

Ve şiirler

Saçından tırnağına kadar aşık

Yollar yapıyorum uzun kısa

Hepsinin sonu bin pencereli evime çıkan

Üstelik çay demlenmek üzere

Gelsen de sevgilim

Bir bardak çaya açsak gözlerimizi

Gelsen de aşka soyunsak

Ve çıplak uyusak geceleri

Barış...

SESİMİ DUYAN VAR MI?

Etkisini yitirip

Duymayan kulaklarda

Ölüyor attığım çığlıklar

Ölüyor bu çığlıklarda

Büyük küçük balıklar

Ve soluyor renk renk çiçekler

Son Nefes koleksiyonunun

En nadide parçalarını topluyor

Elinde orakla kol geziyor Azrail

Çığlıklarımın içinde

Cinayetler işleniyor sebepsiz

Sayısız

Sahipsiz ve kimsesiz

Çığlıklarımda ölüm geceleri

Yükseliyor sessizlikle

Alçalıyor boğularak

Ve kayboluyor

Dipsiz bir kuyunun dibinde

Faili meçhul olmayan bir cinayete

Kurban gidiyor sesim

Sesimi duyan var mı

Barış...

DÜŞ

Bir düşün içinde sevdim seni

Bir düşün içine çocukluğumu koyarak

Ve kırlaşmış sakallarımı

Bir düşün içinde erkek

Terli bir yatakta

Gökkuşağı seviştim seninle

Yalın ayak ve çırılçıplak koştum

Şehrin kalabalık

Bomboş sokaklarında

Sonra dans ettim küçük beyaz bulut

İlk kez masmavi

İlk kez kıpkırmızı

Ve biz dans ederken

Berrak sular aktı

Ayaklarımızın altından

Bir düşün içinde düş oldum seninle

Bir düşün içinde düş kurdum

Bir silüet öptüm seni

Öptüm ve şair oldum

Öptüm ve gerçek oldum

Bir düşün içinde sevdim seni

Gerçek bir düş

Uyanınca sona eren

Ve sabahı kahır çeken

Sabahı zifiri karanlık

Çıkmaz sokak

Ve kilitli kapı

Uyku

Gir penceremden içeri

Gir ve o düşe götür beni

Kutsa bir şövalye misali

Şair kıl yüreğimi

Uyku

Vakti geldi

Barış...

TÜKENENİN ŞİİRİ

Uzakta

Belki ağlamaktan kan çanağı gözleri

Belki de ucuz bir yatakta tüketiyor

Çocukluk günlerini

Ucuz bir yatakta

Bir sigara gibi yanıyor

Sönüyor

Yanıyor

Ve tekrar sönüyor

Her seferinde bir kez daha doğup

Bin kez daha ölüyor

Ucuz bir yatakta

Her seferinde biraz daha çocuk

Her seferinde biraz daha kadın

Belki bir oyun parkı

Belki de ağlamaktan kan çanağı gözleri

Uzakta

Belki bir şiir

Belki de şarap birkaç kadeh

Arkasına gizlendiği kadın kahkahalar

Arkasına gizlediği çocuk bakışlar

Ve yangın yeri düşünceler

Hem rüya hem kabus içinde

Bağırıyor

Demirden bir sesle haykırıyor

Haykırıyor ve kimse duymuyor sesini

Haykırıyor sus pus

Uzakta

Uzakta ve tuz buz

Belki de uyuyor şimdi

Barış...

BELKİ

Belki bir şiirin üstüne doğmuşuzdur

Belki de bir şiirin üstünde çocukluğumuz

Uçmayı öğrenmişizdir

Masmavi bir düşün içinde

Ve sessiz gecelerde kendimizle konuşmayı

Bir sigara yakmışızdır ya da

Dumanını efkara dağıtmayı paylaşmışızdır

Belki varızdır

Belki de yok

Bir aynada yansımış

Bir aynada yok olmuşuzdur kim bilir

Türlü renkler içinde rengarenk solmuş

Türlü yağmurlarda ıslanmış

Türlü yangınlarda yanmışızdır

Gölgelerimiz var yok arasında sıkışmış

Ruhlarımız daracık bedenlere sığdırılmış

Başından tükenmiş aşklarda yanmışızdır

Belki bir şiirin üstüne doğmuşuzdur biz

Belki de ömrümüz

Bir şiirden de yaşlı

Barış...

VEDA

Az önce senin hikayeni gördüm çocuk… Yıllar süren yalnızlığını, bitip tükenmişliğini, terk edilmişliğini ve korkularını… Az önce aşık olduğun adamları gördüm ben de dahil… O adamların sana bıraktıklarını… Sonra canını gördüm cananının başına gelenin sende yarattığı depremi… Az önce hikayeni gördüm kadın… Gördüm ve yaşadım seninle senelerce birkaç saat içinde… Yanakların her ıslandığında öptüm seni bir kez daha…  Yanakların her ıslandığında okşadım saçlarını… Gerçek bir baba gibi… Aşkla… Geç kalmışlığımsa bir yumruk gibi oturdu kaldı boğazıma… Oturup ağladım annesinin kucağından alınmış bir bebek gibi… Ruhum gözyaşlarımın sıcaklığında çekti, küçüldü… Bir çocuğa olur ancak şimdi… Ve sıkışıp kaldım yalnız bir çocuğa olabilecek bu ruhun içinde… Kalıbıma dar geldi…

         Küçük bir çiçek gibi filizlenirken yağmuruyla beni büyüten sen, küçük beyaz bulut… Güzel çocuk… Boş ver beni… Var git yaksın güneş yapraklarımı, kurutsun beni sorun değil… Dünya dönerken daha fazla isteyemem buna direnmeni… Var git yoluna… Dönsün dünya ve katıl sende ona…

Kahkahalarının sesleri gelsin yalnız bana

Huzurun getirdiği iç çekişlerin

Mutsuzluk gözyaşlarını bırak şimdi buraya ve git

Yağmurunu mutlulukla dök

Hep bembeyaz kal

Bembeyaz ve çocuk

Ve asla dağılma ki gölgende çiçekler büyüsün

-Bilirsin dağınık bulutun gölgesi de dağınık olur-

Hadi toparlan

Toparlan ve katıl göç eden kırlangıçlara

Katıl dünyaya

Git..

Ve mutlu ol…

İyi kal…

Barış…

OYUNCAK

Rengi solmuş kırık dökük bir oyuncak

Kim tutsa elinde kalmış

Kim tutsa daha da eksik

Ve kendinden yaşlı küçük bir çocuk

Oyuncak ve çocuk

Çocuk ve oyuncak

Ve heyecan

Ve tebessüm

Rengi solmuş kırık dökük bir oyuncak

Oynandıkça daha güzel

Oynandıkça daha yeni

Ve kendinden yaşlı küçük bir çocuk

Oyuncak ve çocuk

Çocuk ve oyuncak

Zamanla sıkıldı çocuk

Ve fırlattı oyuncağı

Bir kenarda şimdi

Bir kenarda daha fazla kırık

Ve daha fazla yıpranmış

Sonra

Sonra kaybetti onu çocuk

Üzülmedi

Barış...

UZAKTA

Tam dibimde

Çok uzaktasın

Elini tutuyorum bu gerçek

Ama ellerimiz arasında

Koca koca şehirler

Dudaklarımız birbirine değiyor evet

Ama hiç ıslanmıyorlar

Garip

İfadesiz sevişmeler

Yalandan gülümsemeler

Sıkılgan kelimeler

Şu sönmeyen ateş nerede

Barış...

GÜNEŞLE BİRLİKTE AYDINLANACAK ŞEHİR...

Sen ki canımın içi

-Şu anda ve benden uzakta-

Beni düşünüyorsan eğer

Kalbin kırlangıç kanatları gibi hızlı hızlı çırpınıyorsa

Ve masmavi ve sonsuzsa düşlerin

Sana yemin ederim

geri döneceğim

Sen ki gözümün nuru

-Şu anda ve benden uzakta-

Ayakların üşüyor ve karnın ağrıyorsa

Gözlerin arıyorsa beni

Dudakların titriyorsa adımla

Sana yemin ederim

geri döneceğim

Şafağa dik gözlerini

Güneşle birlikte aydınlanacak şehir.

Barış...

SEVDA AĞACI

Bir tarladır göğüs kafesimin sol tarafı

Ve büyüklüğü sağ tarafın on katı

Sağ tarafa ne ekilir bilinmez

Belki ayçiçekleri laleler beyaz zambaklar

Belki şiirler türküler türlü hikayeler bana ne

Sol taraftan yalnızlık biçilmiştir çekilmez

Bir tarladır göğüs kafesimin sol tarafı

Ve büyüklüğü sağ tarafın on katı

Belki de bir ağaç dikilmeli oralara bir yere

Yalnız sevdalı usta bir el gerekli

Ben bilmem çünkü bir ağaç dikmek için

Köküne ne kadar sevda gerektiğini

Barış...

AĞIR

Ben dedi bir çocuğum

Ve ben dedi bir kadın

Bazen heyecanlı

Bazense bıçak gibi suskun

Kimi zaman koşarak geçerim çiçekli yollardan

Kimi zaman usul usul
Kokularını taaa içime çekerek

Biraz uçarı

Biraz sakin

Biraz kırmızı 

Biraz gri

Biraz sen

En çok ben dedi.

Sonra o koştu ben durdum

Ben koştum o durdu

Sonra
Sonrası yok
Uzun kısa bir yoldu
Ağır

Barış...