BİR SABAH SENİ ÖZLEDİM

Bir sabah seni özledim sevgilim

Bir sabah özledim

Ve belki gelir dedim geceden

Bir sabah seni özledim sevgilim

Bir sabah özledim

Ve yeni bir güne saldım kokunu

Kaldırıp attım -miş’li geçmiş zaman tablolarını

Gökyüzüne boyadım duvarları

Gül rengi şarapla doldurdum küveti

Günlerin biriktirdiği hüznü atman için

Papatyadan beyaz vücudundan

Türlü çiçekler diktim bahçeye

Yeni güneşle açan

Mucizevi bir ruhla topraktan fışkıran

Şimdi bin pencereli evimde

Bin çift gözle bekliyorum seni

Bin bir türlü kuş topluyorum

Şarkılar söylesinler diye sana

Sarhoş gülücükler çalıyorum meyhanelerden

Öpücükler biriktiriyorum

Gece kumbaramda

Ve şiirler

Saçından tırnağına kadar aşık

Yollar yapıyorum uzun kısa

Hepsinin sonu bin pencereli evime çıkan

Üstelik çay demlenmek üzere

Gelsen de sevgilim

Bir bardak çaya açsak gözlerimizi

Gelsen de aşka soyunsak

Ve çıplak uyusak geceleri

Barış...

SESİMİ DUYAN VAR MI?

Etkisini yitirip

Duymayan kulaklarda

Ölüyor attığım çığlıklar

Ölüyor bu çığlıklarda

Büyük küçük balıklar

Ve soluyor renk renk çiçekler

Son Nefes koleksiyonunun

En nadide parçalarını topluyor

Elinde orakla kol geziyor Azrail

Çığlıklarımın içinde

Cinayetler işleniyor sebepsiz

Sayısız

Sahipsiz ve kimsesiz

Çığlıklarımda ölüm geceleri

Yükseliyor sessizlikle

Alçalıyor boğularak

Ve kayboluyor

Dipsiz bir kuyunun dibinde

Faili meçhul olmayan bir cinayete

Kurban gidiyor sesim

Sesimi duyan var mı

Barış...

DÜŞ

Bir düşün içinde sevdim seni

Bir düşün içine çocukluğumu koyarak

Ve kırlaşmış sakallarımı

Bir düşün içinde erkek

Terli bir yatakta

Gökkuşağı seviştim seninle

Yalın ayak ve çırılçıplak koştum

Şehrin kalabalık

Bomboş sokaklarında

Sonra dans ettim küçük beyaz bulut

İlk kez masmavi

İlk kez kıpkırmızı

Ve biz dans ederken

Berrak sular aktı

Ayaklarımızın altından

Bir düşün içinde düş oldum seninle

Bir düşün içinde düş kurdum

Bir silüet öptüm seni

Öptüm ve şair oldum

Öptüm ve gerçek oldum

Bir düşün içinde sevdim seni

Gerçek bir düş

Uyanınca sona eren

Ve sabahı kahır çeken

Sabahı zifiri karanlık

Çıkmaz sokak

Ve kilitli kapı

Uyku

Gir penceremden içeri

Gir ve o düşe götür beni

Kutsa bir şövalye misali

Şair kıl yüreğimi

Uyku

Vakti geldi

Barış...

TÜKENENİN ŞİİRİ

Uzakta

Belki ağlamaktan kan çanağı gözleri

Belki de ucuz bir yatakta tüketiyor

Çocukluk günlerini

Ucuz bir yatakta

Bir sigara gibi yanıyor

Sönüyor

Yanıyor

Ve tekrar sönüyor

Her seferinde bir kez daha doğup

Bin kez daha ölüyor

Ucuz bir yatakta

Her seferinde biraz daha çocuk

Her seferinde biraz daha kadın

Belki bir oyun parkı

Belki de ağlamaktan kan çanağı gözleri

Uzakta

Belki bir şiir

Belki de şarap birkaç kadeh

Arkasına gizlendiği kadın kahkahalar

Arkasına gizlediği çocuk bakışlar

Ve yangın yeri düşünceler

Hem rüya hem kabus içinde

Bağırıyor

Demirden bir sesle haykırıyor

Haykırıyor ve kimse duymuyor sesini

Haykırıyor sus pus

Uzakta

Uzakta ve tuz buz

Belki de uyuyor şimdi

Barış...

BELKİ

Belki bir şiirin üstüne doğmuşuzdur

Belki de bir şiirin üstünde çocukluğumuz

Uçmayı öğrenmişizdir

Masmavi bir düşün içinde

Ve sessiz gecelerde kendimizle konuşmayı

Bir sigara yakmışızdır ya da

Dumanını efkara dağıtmayı paylaşmışızdır

Belki varızdır

Belki de yok

Bir aynada yansımış

Bir aynada yok olmuşuzdur kim bilir

Türlü renkler içinde rengarenk solmuş

Türlü yağmurlarda ıslanmış

Türlü yangınlarda yanmışızdır

Gölgelerimiz var yok arasında sıkışmış

Ruhlarımız daracık bedenlere sığdırılmış

Başından tükenmiş aşklarda yanmışızdır

Belki bir şiirin üstüne doğmuşuzdur biz

Belki de ömrümüz

Bir şiirden de yaşlı

Barış...